Wees Amsterdammer en geef een student een toekomst
Soms heb je van die dagen dat je wakker wordt met zo’n gevoel van ‘goh, iemand heeft me nodig’. Je weet wel, zo’n momentje dat je vanmorgen waarschijnlijk nog hebt gehad. Indien je je al de hele dag loopt af te vragen waar dat gevoel nou precies vandaan komt moet je vooral even door blijven lezen. Het komt namelijk door mij, een vrij treurig verhaal. Het probleem is namelijk dat ik al jaren lijd aan studie, een veelvoorkomende aandoening onder mensen van mijn leeftijd. Waar veel mensen er vaak binnen een paar jaar met een diplomaatje vanaf komen had ik het helaas zwaarder te pakken. Keer op keer bleven de gevolgen van studie genadeloos terugkomen. Symptomen als nachtritmes, katers en tentamenstress ken ik als de binnenkant van mijn voet. Volgens professionals had ik nog maar een paar jaar te leren, maar door hard te vechten heb ik het nog een tijdje kunnen rekken. Aan mijn vechtpartij lijkt nu echter een eind te komen. Langstudeerboetes en oplopende studieschulden blijken effectieve medicijnen om een mens van studie te genezen. Over twee maanden word ik als het goed is volledig genezen verklaard, maar daarvoor heb ik wel jullie hulp nodig. Bij deze wil ik dan ook een beroep doen op jullie goedaardigheid om mij te steunen in mijn laatste stuiptrekkingen tegen deze langdurige en hardnekkige studie...
Read more: Wees Amsterdammer en geef een student een toekomst
Interactiviteit kent geen tijd
De mens is een nieuwe primaire levensbehoefte rijker. Naast eten, drinken, slapen en voortplanten kunnen we tegenwoordig met een gerust hart alle sociale media en de dwang om alles altijd maar te delen aan dit rijtje toevoegen. Als je de afkickverschijnselen van de gemiddelde social-mediaverslaafde ziet wanneer hij ook maar eventjes geen bereik heeft vraag je je toch af hoe die mensen dat vroeger ooit hebben kunnen overleven. Neem die arme holbewoners bijvoorbeeld. Hoe anders zou hun leven eruit gezien hebben als ze 180 duizend jaar geleden Cavebook gehad zouden hebben? Waarschijnlijk ongeveer zo:
Superstuntopening My First Winkel™
Dames en heren!! Naast mens, jongetje, socioloog in spé en hardwerkende voetganger ben ik vanaf vandaag tevens officieel een zelfstandig ondernemer! Zonder personeel weliswaar, maar die elf afgetrainde laboratoriumapen maken daarin een hoop goed. Feit is namelijk dat Beatrix zojuist haar koninklijke schaar terug in de tas heeft gestoken nadat ze mijn online winkel officieel voor geopend heeft verklaard! Die Bea, als er ook maar iets te openen valt is ze er telkens weer als de kippen bij. Na nog even snel al mijn zakken ships en de wintervoorraad soep officieel geopend te hebben is ze nu gelukkig weer op weg naar Soestdijk. Dat geeft mij even wat tijd om jullie te vertellen over dit ronduit memorabele moment in de geschiedenis van deze website.
Performance evaluation - gelukkig nieuwjaar gehad?
Elk jaar wens ik zo veel mogelijk mensen een gelukkig nieuwjaar. Deels uit macht der gewoonte, deels omdat ik oprecht de wens heb dat deze mensen gemiddeld genomen op een gelukkige wijze zullen presteren. Wat ik echter nog nooit heb gedaan is het achteraf evolueren of het voormalig nieuwjaar ook daadwerkelijk een gelukkige is geweest. Daar voel ik mee eerlijk gezegd best een beetje schuldig over. Hoe kan ik immers zonder fatsoenlijk evoluatiemoment het geluk van mijn vrienden en familie op een effectieve wijze integreren in mijn beleidsplanning voor het nieuwe fiscale jaar? Ik zie mijn gelukswensen natuurlijk altijd graag uitkomen, maar ik begrijp ook wel dat ik hiermee targets opleg die lang niet altijd even realistisch zijn voor iedereen.
Read more: Performance evaluation - gelukkig nieuwjaar gehad?
ReinOnlein 2.0
Yes, eindelijk is het zover: ReinOnlein.nl is met z'n tijd meegegaan! Na veel wikken en wegen ben ik toch overgestapt van het uiterst gebruiksvriendelijke Wordpress (nog bedankt daarvoor) naar het 'professionelere' CMS (content management system) Joomla. Na een belachelijke leercurve met een helling van 120% is het me na een paar nachten overwerken, knippen en plakken dan toch gelukt om een degelijke blogsite in elkaar te flansen. Hopelijk is alles nu een beetje overzichtelijker en ziet het er allemaal wat moderner uit. Ik ben momenteel nog druk bezig met het kopiëren van de stukjes op de oude site (helaas moet dit handmatig), dus het kan zijn dat oude stukjes nog even ontbreken. Maar ik wilde toch alvast de site de lucht in gooien, gewoon voor de lol. Hieronder staan even de belangrijkste veranderingen op een rijtje (een daarvan is deze read more-knop, klik maar, doet geen pijn):
Doe mee en weet zeker dat je geen iPad wint!
Yes hoor, het is weer eens scriptietijd! Grote kans dat jullie inmiddels doodgegooid worden met vragenlijstjes, enquêtes, peilingen en andere spam, maar dat weerhoudt mij er lekker niet van om ook vrolijk mee te spammen! Voor één keer in mijn leven ben ik schaamteloos alle digitale middelen aan het inzetten om mijn eigen vragenlijstje aan de man te brengen. Vandaar dat ik nu ook mijn blogje inzet, wie weet levert het nog een ingevulde lijst op van een verdwaalde internetsurfer. Alle beetjes helpen! Dus beste verdwaalde internetsurfer, zou je alsjeblieft even vijf minuutjes van je tijd op willen offeren om deze vragenlijst in te vullen? Het gaat over de gebruikerservaring van advertenties op YouTube en het is echt ongelofelijk geweldig supertof. Klik HIER om de gaafste lijst van je leven te starten.
Uitsmijter blijkt onbekende diersoort
De uitsmijter maakt niet langer deel uit van de menselijke soort. Antropologisch veldwerk bij de Paradiso te Amsterdam heeft afgelopen weekend onweerlegbaar bewijs opgeleverd waarmee de vermoedens van diverse evolutiewetenschappers na lange tijd eindelijk bevestigd worden. De mens kenmerkt zich namelijk door een vergevordere vorm van intelligentie, een complex ontwikkeld brein, een uitstekend samenlevingsvermogen en een zelfoverstijgend voorstellingsvermogen waarmee mensen zich in kunnen leven in anderen en zich aan kunnen passen aan onvoorspelbare situaties. Uitsmijters daarentegen ontbreekt het aan al deze kenmerken. Bovendien is een gemiddelde uitsmijter niet eens in staat om zelf een boterham te smeren, dus een plek bovenaan de voedselketen is voor deze wezens op zijn minst onverdiend te noemen. Naar aanleiding van deze conclusies heeft het Internationaal Wetenschappelijk Instituut in overeenstemming met het Wereld Natuur Fonds en Unicef definitief besloten om uitsmijters niet langer te beschouwen als onderdeel van de menselijke soort.
Alaaf and kicking!
Als ik een provincie was, dan was ik Limburg. In alle onbescheidenheid kan ik zeggen dat ik mijzelf wel herken in de Limburgse gezelligheid, het onverstaanbare gemompel, de aangeboren voorliefde voor bier en natuurlijk de passie voor Rowwen Heze. Misschien ben ik in een vorig leven wel geboren als Limburg, en als ik dan jarig was vierde ik mijn feestje tijdens carnaval. Op de uitnodiging had ik dan iets geschreven als:
Lieve vrinden uit de agrarische sector,
Hierbij ben je uitgenodigd voor mijn 1.437e verjaardag, komme gij ook op m’n partijtje? Ik wil dit jaar iets grappigs doen, iets écht lekker geks. Trek doarum je kekste outfit aan. Ge weet doch, met zo viel mogelijk kleurtjes. Aan de mannelijke boeren wil ik vroagen om voor de verandering eens een jurkske aan te trekken met van die foptieten, keilollig! Ik verklap nog niet wat we gaan doen, maar neem in elk geval je zuipspullen mee. Het wachtwurd om binnen te komen is ‘alaaf’. Je wordt niet thuisgebracht. Wat zeg ik, je mag al lang blij zijn als je überhaupt thuiskomt. Want zuupe? Da doedde wij! Dikke kus, Limburg
Pillenbekken en pinopakken
In een land hier niet ver vandaan leefde lang geleden eens een heel klein vrolijk jongetje. Het jongetje vond het erg lekker om biertjes te drinken met zijn vriendjes en naar trancemuziek te luisteren. Op een dag bedachten hij en zijn vriendjes het idee om deze twee leuke bezigheden te combineren en eens gezellig met z’n allen naar Trance Energy te gaan. Dit vond het jongetje prachtig! Allemaal lampjes, allemaal biertjes, allemaal leuke mensen en de lekkerste muziek die hij zich kon voorstellen. Ja, dit smaakte het jongetje naar meer. Zo kwam het dat hij zijn hele jeugd doorgebracht heeft door van feest naar feest te leven. Totdat het jongetje op een dag zoveel van de wijde feestwereld gezien had dat hij zijn eerste feestje een beetje vergeten was. Het jongetje raakte in de ban van clubmuziek, techno, minimale klanken… van alles vond het jongetje fijn, maar zijn passie voor trance vervloog net zo hard als zijn levensjaren. Het kleine vrolijke jongetje groeide langzaam op tot een groot vrolijk jongetje, maar de leegte van zijn eerste liefde bleef. Hij miste zijn eerste vriendinnetje Trancy. Tot het jongetje op een dag in een weekend hier niet heel ver vandaan besloot om hand in hand met zijn broertje terug te huppelen naar zijn eerste liefde. Naar het huis van Trancy. Naar de jaarbeurs, waar het ooit eens allemaal zo mooi begon….
Veeboeren en rookwaar
Een nieuw jaar begint altijd met nieuwe voornemens. Ik ben graag tegendraads en daarom heb ik als enige in mijn kenniskring besloten om dit jaar te gaan meerderen met roken. Om mijn goede voornemen kracht bij te zetten heb ik ervoor gekozen om mijn complete dertiende maand aan sigaretten te besteden. Zo kwam het dat ik vanmiddag met een goed gevulde tas vol rookwaar de sigarettenwinkel verliet. Eenmaal buiten belandde ik zowaar in een alleraardigste ontmoeting. Een jongeman spreekt mij aan met het verzoek om hem een sigaret te overhandigen: “Paas me een peuk ouwe”. Dit verbaasde mij ten zeerste, des te meer omdat ik mij op de stoep van een sigarettenwinkel bevond. In feite is dit net zoiets als voor een haringkraam te gaan staan en naar zure bommen te gaan bietsen. Ik begrijp zijn logica dan ook niet en ga er vanuit dat hij een vergissing begaan is. “U kunt hierbinnen sigaretten aanschaffen beste vrind”, zeg ik hem, maar de vlegel geeft mij een schop en begint gretig aan mijn tas te trekken.
Classified Information
De afgelopen jaren ben ik in het diepste geheim bezig geweest aan een revolutionair project. Op een zwoele decemberavond in 2005 kreeg ik een opeens een geniale ingeving en sindsdien heb ik al mijn beschikbare vrije tijd doorgebracht in een donkere kelder om in het geheim mijn plannetje tot in de uiterste details uit te werken. Helaas heb ik in de beveiliging van mijn donkere kelder kennelijk toch iets over het hoofd gezien, want de hackers van klokkenluidersite Wikileaks staan momenteel op het punt om in de loop van volgende week mijn project wereldkundig te maken. Zij probeerden mij schaamteloos te chanteren door te dreigen met het verspreiden van interessante natuurfoto’s van mij en een willekeurig paard dat ik heus echt nooit eerder in mijn leven heb gezien. Omdat ik ze dat lolletje niet gun zie ik mijzelf genoodzaakt om mijn eer hoog te houden en via deze weg dan zelf maar in de publiciteit te treden.
Palen
Palen is goed, maar mijlpalen zijn beter! Deze week heb ik welgeteld twee mijlpalen van jewelste weten te bereiken. Momenteel bereid ik me dan ook voor om mezelf te vereren met een uitreiking van twee persoonlijke Lifetime Achievement Awards. Ik ben er helemaal een beetje zenuwachtig van, want als ik die twee liter zak confetti die hier voor mijn neus ligt mag geloven belooft het een enorme huldiging te worden. Ik had mezelf genomineerd voor vele categorieën, maar uiteindelijk bleken slechts twee mijlpalen hoog genoeg om er een Award voor in de wacht te slepen. De eerste paal staat voor het mooie feit dat ik na 26 jaren leven eindelijk ga samenwonen met mijn eega Floor. Morgen pakt ze thuis haar biezen om deze na een kort transport in mijn kamer ten toon te stellen. Heerlijk, nieuwe spulletjes, gezelligheid en bovendien een geweldige vriendin in mijn huis. Dat ik deze award niet eerder heb verdiend zeg!
SonneMondLowlands
Beter laat dan nooit, maar eindelijk heb ik woorden gevonden voor mijn passievolle hobby: festivalleren. Een dagje hossen op een festival ergens op een grasveld in Nederland is leuk, maar voor het echte festivalgevoel moet je een tent hebben. Een eigen huis, een plek onder de modder. En altijd iemand in de buurt die je bier geven kan. Toch wou ik dat ik net iets vaker, iets vaker simpelweg naar de klote was. Ohooho! Want de klote, dat is waar je heen gaat na een weekend lang los op een festival!
Dit jaar heb ik slechts twee campingfestivals bezocht: SonneMondSterne en het oude vertrouwde Lowlands. SonneMondSterne (SMS) sond al jaren hoog op mijn verlanglijstje, maar aangezien je daarvoor helemaal naar de oostgrens van Duitsland moet liet het vooralsnog eventjes op zich wachten. Dit jaar vond ik echter drie andere gelukszoekers die samen met mij de lange tocht naar de klote af wilden leggen.
Een Dag In Een Park
Welkom in Amstelveen, recent door een vakkundige jury bestaande uit mij verkozen tot saaiste dorp van Nederland. Amstelveen is leuk als je gepensioneerd bent, een zelfingenomen kakker bent, hoogblond opgestoken haar hebt of op zoek bent naar een veilige speelomgeving voor je huisdier, maar voor mensen zoals jij en ik valt er echt geen enkele zak te beleven. Tenminste, normaal gesproken dan. Mensen zoals en jij en ik konden afgelopen weekend tevreden in onze handjes knijpen omdat er ein-de-lijk eens iets te beleven viel in A’veen. Hoewel ín Amstelveen, voor deze happening moest je wel enkele kilometers uitwijken naar de rand van het dorp, helemaal naar het hartje van het Amsterdamse bos..
Gedeelde smart is volle smart
Nederland. Het land van kaas en het land van tulpen. Het land van koeien, het land van Heineken en het land van ingenieuze zeeweringen. Nederland is het land van puike molens en degelijk houten schoeisel, maar boven alles is Nederland nog wel het land dat godverdomme altijd nét naast de pot pist. Met een gerust hart kan je dat aan ons Holländers overlaten: van tien meter afstand en met een onnavolgbaar briljant pisboogje, daadwerkelijk in de pot zal er door ons nooit gepist worden.. Oké, we winnen heus wel eens iets, maar nooit eens iets wat er écht toe doet. Het kan aan mij liggen maar een wereldkampioenschap hockey, schaatsen of darten kan ik toch echt niet serieus nemen. Neem dan voetbal, een echte sport met ballen. Knetterharde voetballen welteverstaan. Over de hele wereld is iedereen fan van het Nederlandse voetbal omdat het snel, leuk, mooi en attractief is. Hoe is het dan in biersnaam mogelijk dat dit wonderbaarlijke voetbal nog nooit een prijs gewonnen heeft? 88 oke, maar toen was ik net vijf jaar uit de buik gekropen en vond ik bier nog bittere bocht. De enige reden die ik voor ons falen kan bedenken is dat het universum gewoon de pik op ons Hollandje heeft.
Op een oude schans moet je het leren
Godsodekneiters zeg, ik was toch bijna vergeten hoe leuk het is om tentmens te mogen leren. Hoe heerlijk is het om die eindeloze berg stof voor je neus te zien liggen? Hoe heerlijk is het om je in paniek te beseffen dat tijd zoveel sneller gaat met een deadline in het verschiet? Hoe heerlijk is het om gelijk na het ene tentamen meteen weer aan de bak te moeten voor de volgende? Inderdaad, helemaal niet heerlijk. Dat is vies.
Tussen al dit noodzakelijk leed door had ik gelukkig wel een lichtpuntje: ik ben zowaar verhuisd! Ik heb mijn heerlijke kamer op de Oudeschans tabee gezegd en ben groter gaan wonen in een heerlijke kamer op de Oudeschans.
Het WK: de tegenstanders
Het WK voetbal komt eraan, compleet met tegenstanders en wel! Nederland (daar wonen wij) is ingeloot met de landen Denemarken, Kameroen en Japan, maar wat weten wij wereldvreemde kaaskopjes nou eigenlijk van deze landen? Inderdaad, helemaal niets! Voor ieders bestwil heb ik mijzelf dan ook even verdiept in wat globaal antropologisch onderzoek om jullie in te kunnen lichten over de opmerkelijkheden van deze kleine stukjes wereld:
Denemarken
Wie kent het niet? Denemarken, het land van de onbegrensde mogelijkheden, mits binnen de grenzen van het land. Veel valt er te vertellen over de rijke cultuur van de Denen, veel zinnigs helaas niet. Ze houden van laffe heuvels met akkers erop en hun toonaangevende monument is een beeldje van topless truus die vlak voor de haven alle rukkende stuurlui tegen de klippen helpt. Daar mag je trots op zijn ja! In Denemarken praten ze met een bijzonder lollig accentje en de taal is laatst officieel uitgeroepen tot lelijkste taal van Europa, met Nederlands op een opmerkelijke tweede plaats (dit is echt waar). Ondanks die poeplelijke taal houden Denen bijzonder veel van hängmättën en tuinmeubilair, dus het is begrijpelijk dat ze op dinsdagavond massaal met een tuinhek beginnen te knuffelen. Dit is een eeuwenoude traditie die vaak tot splinters leidt.
Beleefdheidswaanzin
Mensen, wat doen we onszelf toch aan? Wie heeft in er godsnaam ooit bedacht dat het goed is om beleefd voor elkaar te zijn. Wedden dat diegene er nooit bij stilgestaan heeft wat een ongelofelijke problemen dit met zich meebrengt. Helse dilemma’s, gênante situaties, pijnlijke botsingen… allemaal dankzij de waanzin die beleefdheid heet.
Zo kent iedereen wel het gezegde dat je goed met iemand door een deur kan. Niemand staat er echter ooit bij stil wat een ongelofelijke prestatie dit eigenlijk wel niet is. Wanneer je tegelijkertijd richting een gesloten deur loopt kom je onvermijdelijk in dat helse dilemma terecht: wie doet de deur open, oftewel wie is het beleefdst. Altijd is er die ene vreselijke seconde van zwijgzaam overleg waarvan de uitkomst van cruciaal belang is. Één nuttele seconde die nooit meer terug te draaien is, een seconde die de volgende seconde al geschiedenis is.
Tips voor mijn concullega's in het verkeer
Ik ben een mens van 26 jaar oud, en een groot aantal van die jaren kan ik mezelf toch met enige trots tot de schare selectie verkeersdeelnemers rekenen. Veel mensen kennen mij wellicht uit boekjes en instructiefolders als “de voetganger”, “de fietser” of zelfs als die ene stoute persoon “in overtreding”. Uitdagende en dikwijls licht-rebelse rollen die ik tot op de dag van vandaag nog zeer regelmatig en vol overtuiging speel. Zo ben ik zujuist bijvoorbeeld weer voet gegaan als een malle, en ik ben mij reeds aan het voorbereiden op het zijn van een fietser later vanmiddag. Ja het is fijn om een verkeersdeelnemer te zijn. Maar het zou nog fijner zijn als al mijn concullega’s in het verkeer zich ook eens aan die twee simpele vuistregeltjes hielden:
Pasen = Awakenings!
Helaas, het mooiste weekend van het jaar zit er alweer op, het weekend waar de uitdrukking ‘drie maal is scheepsrecht’ oorspronkelijk vandaan komt. Het weekend waarin alle bloemetjes buiten gezet worden en het weekend waar je weer een jaar op kan teren… Jawel, ik heb het natuurlijk over het paasweekend van Awakenings. Waar menig Nederlander zijn vrije tijd kansloos wegschuifelt in de drukte van een stampvolle woonboulevard kiest de technoliefhebber natuurlijk voor een muzikaal spektakel in de gashouder. Wat heb ik weer genoten van alle gezelligheid, alle flauwe grappen, alle spastische huppeltjes en alle pislauwe biertjes.. Op de vrijdag was de muziek misschien nét een tandje te hard naar mijn smaak, maar het is onmogelijk om een betere avond te kiezen tussen de zaterdag of de zondag, beide dagen waren eigenlijk briljant. Het enige minpuntje van het weekend was dat ik met mijn zatte harses mijn telefoon in mijn bier heb laten vallen..
Excuus, moet even een rot ei kwijt
Bij voorbaat mijn excuses. Ik weet dat het de overgrote meerderheid van Nederland geen hol kan interesseren maar ik wil toch eventjes mijn ei kwijt. Het ei ligt al een tijdje te rotten, al een jaar of 8 en ik wil er vanaf, liefst vandaag nog. Ik word een beetje misselijk van dat ei, het verpest mijn darmen en het wordt met de dag ranziger. Voor het gemak heb ik het eitje maar een naam gegeven zodat ik hem nooit hoef te vergeven. Ik noem mijn ei JP, wie wil hem hebben?
Verkiezing van de Tofste Letter Ooit!
Stem nu op jouw favoriete letter! Is het de robuuste L, van limonade? De frivole K, van keeshond? Of misschien toch die stoute M, van woorden als metro, mopje of minimaliseringseffect? Welke letter ook jouw voorkeur geniet, laat het nu snel weten! Uit de 7 populairste letters zal ik zonder een vakkundige jury een woord vormen dat ik voor opname in de Nederlandsche taal zal opsturen naar de Van Dale. Zodoende zullen wij wellicht het mooiste woord ooit ontdekken, een woord dat enkel bestaat uit de mooiste letters ooit gemaakt! Een woord, dat met jullie hulp deze grote boze wereld een heel klein stukje mooier zal maken… deze verkiezing is memorabel, wereldschokkend, geschiedschrijvend. Vervul nu je plicht als wereldburger en stem, stem voor het te laat is! Stemrecht heb je niet voor niets! Stem vandaag nog en je maakt kans op een parkeerbon ter waarde van €27,50! Wat houdt je nog langer tegen?
NIEUW!!! Nu nóg meer van hetzelfde!
Met gepaste trots en een harde plasser kan ik jullie luidkeels mededelen dat ieders favoriete website ReinOnlein.nl totaal vernieuwd is! “Joepie” hoor ik je denken, “kom maar op met die drachtige geit!”. Inmiddels zit je natuurlijk op het puntje van je burostoel met een bonzend hart in je keel, maar helaas: jij als eindgebruiker zal hier namelijk geen kontzak van merken. Deze website op het internet bevat namelijk nog steeds dezelfde onzin, dezelfde letters, dezelfde taal, dezelfde regelafstand, dezelfde foutjes, etc. etc. Het enige dat een makeover ondergaan heeft is de computer eromheen, en die zien jullie lekker toch niet! Ik wel, ik kijk nu naar mijn mooie nieuwe beeldscherm en dat wilde ik even van de daken schreeuwen. En aangezien ik zelf helemaal geen dakterras heb heb ik het dan maar hier gezet. Het internet is namelijk ook een maar dak waar iedereen zomaar alles vanaf schreeuwt…
Om dit heuglijke feit te vieren trakteer ik iedereen in deze kamer op een biertje!
Proost!
Te gekste wensen voor 2010 allemaal!
Om te beginnen wil ik jullie allemaal natuurlijk een kneitertjesvet 2010 wensen. Zegmaar net zo vet als alle voorgaande jaren bij elkaar, maar dan net een beetje leuker op alle vlakken. Ik hoop dat iedereen veel succes heeft in liefde, geluk en snackbar. En ik hoop dat jullie dit jaar een keer over straat zullen lopen en pardoes een briefje geld zien liggen. Ik hoop dat alle verpakkingen makkelijk te openen zijn en dat je een keer de supermarkt verlaat en per ongeluk een krat bier niet hoefde af te rekenen. Ik wens je een fijn muziekje, een knuffel van je oma en een stevig paar sloffen toe. En dat de kleur blauw maar vaak te zien mag zijn. En tenslotte ik wens iedereen natuurlijk een hartelijk keertje droogpoepen toe waarbij je denkt dat je veel moet vegen maar bij voorbaat al klaar bent. De gekste wensen allemaal!!
Dat liet effe op zich wachten zeg…
Het duurde effe, maar dikke driewerf hoezee: eindelijk weer eens een nieuwe post! Het is een schande dat ik deze taak zo heb durven verzuimen.. 11 oktober was alweer mijn laatste gezwets. Dat zijn twee volle maanden, ongehoord zeg! Mijn goeie voornemen voor 2010 staat in elk geval alvast vast: meer zwetsen. Mijn ouwehoerklier moet immers getraind blijven (zit ergens in je nek, daar lul je uit). Hoe dan ook, tijd voor een lekker bakkie updeet dacht ik zo! Want wat heb ik zoal uitgespookt? Slechts drie dingen eigenlijk: van alles, nog wat en niets. Zo ben ik bijvoorbeeld eindelijk weer eens verhuisd! Hieperdepiep hoerein! Ik was even bang dat geen woning mijn fijne containertje achter het centraal kon overtreffen, maar het tegendeel blijkt waar. Ik woon nu in een zalig kamertje op de Oudeschans waar mijn oudeschwanz en ik samen de hele dag naar oudeschranz luisteren. Deze gracht ligt op rolafstand van de nieuwmarkt, dus voor het eerst in mijn leven kan ik zeggen dat ik in hartje Amsterdam woon. Zo in het hartje dat ik laatst zowaar een ansichtkaart van mijn uitzicht in een toeristenwinkeltje zag liggen.
Spam van Beatrix
Het is weer bijna prinsjesdag, hoog tijd voor goudbeverfde koetsjes, extra regeltjes, flinke bezuinigingen en natuurlijk de koninklijke spam. Elk jaar rond deze tijd struikel ik weer over de fanmail uit het zogenaamde ‘Huis ten Bosch’. En ja hoor, ook dit jaar was ik weer de sjaak. Moet je eens kijken wat voor genante brief Beatrix vanmorgen weer op mijn hoogpollige deurmat liet bezorgen:
Beatrix van Lichtgroen Oranje
Huis ten Bosch 1, Den Haag
Lieve Rein,
Hiphopzouten met die herrie!
Zoals jullie weten hou ik niet van hiphop, wellicht heb ik daar een te goede jeugd voor gehad. Maar zojuist haalde deze ‘muziek’ toch weer eventjes lekker het bloed onder mijn teennagels vandaan zeg. Door mijn open raam klonk een luid stoer rapgeschreeuw en het constante gerinkel van een tram. Mijn nieuwsgierigheid was geprikkeld en toen ik naar buiten keek zag ik weer een prachtig gevalletje asociale hiphopeikels bezig. Een cabrio van een gladjakker stond dwars op de trambaan omdat de bestuurder het nodig vond om zijn homie even de liefde te verklaren midden op straat. In plaats van de hiphop wat zachter te zetten stonden ze daar luidkeels “jo” naar elkander te roepen, gepaard met wat andere straattaal die alleen in de donkere steegjes van oud-zuid gesproken wordt. Het nare was dat ze drie kleuren schijt hadden aan de volgepropte tram die dankzij hun niet verder kon. Boeie dat 100 mensen op jou moeten wachten, want jij bent immers een toffe G waar iedereen respect voor moet hebben. Na twee volle minuten durft die dwaze bestuurder ook nog zijn middelvinger op te steken omdat zijn belangrijke conversatie kennelijk werd verstoord. Hoe haalt ie het in zijn stoere gangsterhoofd zeg!
September, moet dat nou?
Het is weer eens tijd. Universiteit welteverstaan. Was het maar weer een paar maanden geleden zeg. Vandaag moest ik namelijk voor het eerst weer eens goed aan de bak. Het is weer september en dan schieten de werkgroepen zoals ieder jaar weer als opgefokte knollen uit de grond. De “R” van retekut, regen en roosters zit weer in de maand, en da’s te merken. Het standaardriedeltje zit alweer stevig vast tussen mijn oren, elk jaar precies hetzelfde: presentatieindeling maken, modulehandleiding voorlezen en het onvermijdelijke en bovenal oersaaie voorstelrondje (mijn naam is Rein, ik studeer sociologie en mijn lievelingshobbies zijn hoogerotisch bloemschikken voor zeekomkommerfanaten en extreme-kantklossen met fluoriserende flosdraadjes stevig om de oortjes geknoopt). Elk jaar is het weer lastig om te accepteren dat je toch echt weer aan de slag moet, maar het went. Aan alle zomers komt immers een eind..
De peuk is op…
Schade Deutschland alles ist vorbei! Schluss, scheissie und bedankt! Op het moment van schrijven zit ik in de trein terug naar Amsterdam. Traantje wegpinken hier, biertje wegdrinken daar… je moet toch wat om de tijd te vullen. Zo zat ik net met vochtige ogen en een trillend handje naar buiten te staren, terugverlangend naar Berlijn en vooruitverlangend naar mijn aanstaande peukje op de grens in Bad Bentheim. 1 plus 1 is 2. En na een tijdje weemoedig de hersens gespinseld te hebben kwam ik erachter dat mijn half jaartje Berlijn eigenlijk precies zo is verlopen als een sigaret. Met name de niet-rokers onder jullie verdienen hierbij wat extra uitleg:
Het eerste hijsje van mijn peuk was even slikken. Volkomen alleen stap je uit te midden van een grote stad om vervolgens in een crappy hostel te belanden. Maar na een licht kuchje ga je verder en besef je je dat het roken toch best wel lekker kan zijn. Je neemt een tweede hijs die al vele malen beter smaakt, en na een aantal trekjes weet je het zeker: dit smaakt naar meer!
Nog maar 7 dagen, afschijtzooi...
Pijnlijk momentje: vandaag is mijn laatste week aangebroken, kneiterhard en zonder medelijden. Mijn terugreis is geboekt en zodoende vertrekt de eenpersoonsrouwstoet op maandag de 17e alweer naar Amsterdam. Betreurenswaardig omdat ik een prachtige tijd af moet sluiten, maar verheugenswaardig omdat me daar wel weer een prachtige tijd staat te wachten op het perron. Daar kan ik Floor eindelijk weer zien zonder na een weekendje afscheid te hoeven nemen, en ik kan eindelijk weer gewoon een kroegje pakken met al mijn vriendjes, vriendinnetjes en familie. Een hoop dingen zullen wel weer even wennen en schrikken worden, maar gelukkig zijn er ook veel zaken waar ik vol verwachting naar uitkijk. Momenteel ben ik er nog niet al te veel mee bezig omdat ik nog even uit volle macht het meeste uit Berlijn probeer te slepen. Alles doen wat ik gemist heb, alles zien waar ik overheen gekeken heb. En dan kom je ergens..
Melt 2009, aanrader van het jaar!
Melt = vet! Als je mijn laatste post over Awakenings gelezen hebt weet je dat ik al een tijdje met hitsige voorkriebels zit uit te staren naar een kleinschalig en gemoedelijk festival waar blijheid en genieten voorop staat. Met een gezonde dosis vreugde kan ik jullie mededelen dat mijn gebeden en voodoorituelen afgelopen weekend eindelijk zijn gehoord en ik met volle uitzinnigheid eindelijk weer eens het überjolige festivalgevoel heb kunnen voelen waar ik toch o zo naar verlangde. Vierwerf hoera voor de organisatie van het Melt Festival: een festival hier zo’n 100 kilometertjes vandaan wat gekenmerkt wordt door de geniale mix van techno en bandjes, drei tage wach en een drietal bijzonder indrukwekkende baggermachines..
Nieuwe nationale feestdag
Als je mij in de toekomst ooit op 11 juli met een oranje opblaasmolen op mijn kop een eenpersoons polonaise ziet lopen heb ik hier alvast de verklaring voor je: voortaan zal ik 11 juli namelijk vieren als een nationale feestdag. “Waarom gast?” hoor ik je mompelen. Nou, dit om te herdenken dat ik op deze datum een van de mooiste, meest complete dagen uit Berlijn heb meegemaakt, en alweer dankzij bezoek uit Nederland. Deze dag werd mede mogelijk gemaakt door mijn Bruti Bram, Marcel Agrariër en Elske de Gekste. Zij hebben de moeite gedaan om dit weekend zo’n 25 uur in de auto te zitten voor een bezoekje Berlijn. En naar mijn idee was het de moeite waard (vooral omdat ik zelf niet in die auto hoefde te zitten…)
Mag ‘t een onsje minder zijn?
Zoals jullie ongetwijfeld gemerkt en geroken hebben is het festivalseizoen alweer in volle gang. Helaas kan ik Berlijnerwijs niet elk weekend een stukje Holland op z’n goeist meepakken, maar door af een toe in een trein te duiken kan ik gelukkig wel de lekkerste krentjes uit de pap oplikken. Het allerlekkerste papkrentje luistert al sinds jaren naar de naam Awakenings, dus ook dit jaar vertrok ik weer vol goeie moed naar Spaarnwoude. En ik was niet de enige: waar ze vorig jaar eigenlijk al een beetje uit de kluiten gegroeid waren met zo’n 22000 bezoekers deden ze er dit jaar vrolijk een dikke schep bovenop met een angstaanjagende 30 duizend gelukkigen.
Unter den Vrinden
Potjangodverdriehonderddubbeltjes nog aan toe zeg! Was ein wochenende! Je zou denken dat elk weekend oud-hollandsch bezoek na een tijdje wel een beetje gewoontjes begint te worden, maar dan staan opeens Martijke, Wessel en Floor op je stoep! En zulk bezoek staat natuurlijk altijd weer gerand voor bergen Becks, ganz geile gemütlichkeit, flauwe humor van de onderste plank en flink wat potten feest met een lintje! De eerste avond werd de afwezigheid van Floor bijna helemaal goed gemaakt door een hele kudde van mijn Berlijnse vriendinnetjes. Indrinken voor het uitgaan doen ze in heel Europa, en wij dus ook in mijn kamertje in Berlijn. Gevolg is dat we op een gegeven moment lekker door mijn kamer aan het dansen waren, waarbij het geheel naar smaak werd afgemaakt door een lifesize replica van een prachtige geit.
Amsterdam is ook best leuk
Dat Berlijn de fijnste stad ter wereld is klopt natuurlijk als een buschauffeur met parkinson, maar dat wil niet zeggen dat Amsterdam niet ook een bijzonder leuk dorpje is! Afgelopen weekend heb ik er weer eens heerlijk van kunnen genieten, en niet in de laatste plaats omdat mijn vriendinnetje Floor naar een geweldig huisje op het Hoofddorpplein verhuist is. Zoals jullie weten ben ik momenteel daKloos in Nederland en moet ik het hebben van de goedgevigheid van het Leger des Floors dat mij tijdens bezoekjes telkens weer van voedsel en onderdak voorziet. Haar nieuwe huis is heerlijk, al helemaal in vergelijking met haar vorige (nu heeft ze geen douche in haar slaapkamer, een wastafel in de keuken, geen muizen, ruimte etc etc). Een flinke vooruitgang waar ik vol overgave van mee kan genieten, en een fijne uitvalsbasis waarvanuit ik mijn leuke Hollandsche vrinden weer eens kan zien..
Het was weer eens feest in Berlijn
Yes hoor, het was weer eens goed raak dit weekend! Het wekelijkse bezoek uit Nederland kwam weer eens van de bovenste plank. Zaterdagochtend (of vrijdagnacht, het is maar net hoe je het bekijkt) stond ik met trillende knietjes op het vliegveld om niemand minder dan Bibi, Charlotte, Elisette en Louisanne slaperig toe te juichen bij aankomst. Tussen het gapen door was het heerlijk om even bij te kletsen met freunden die ik al vanaf de basisschool ken, en waarmee ik nog altijd de grootste lol kan hebben. En jawolh, ook dit weekend was de lol weer groots als vanouds!
Vet: Caravan Palace!
Wat is het toch leuk om nieuwe dingen te ontdekken zeg! Zo heb ik laatst bijvoorbeeld finale van de Champions League gekeken in een Vietnamees restaurantje in de buurt. Lekker boeie zou je denken, maar compleet onverwachts werd dit zowaar geniaal. Ikzelf heb geen tv namelijk, en toen ben ik maar gaan lopen en aangeschoven bij de eerste tv die ik tegenkwam. Geen dikke beamer met krijsend publiek, slechts een enkele 70-jarige Vietnamees-Duitser op de bank, compleet met gevlochten hangsik en Asiatisch bier, top! Ik ben dus maar snel vrienden geworden en heb me rotgelachen met die opa! Bleek dat zijn hele familie in Vietnam aan het gokken was op de verliezende partij, wat als gevolg had dat hij de hele wedstrijd als een wijf aan het gillen was. Wat een gast!
Af en toerist
Wat een gezellig weekje was dit weer zeg! Eindelijk heb ik weer een beetje de toerist uitgehangen, iets wat ik de laatste tijd steeds minder doe eigenlijk. Ik heb zowaar een soort van dagelijks leven, maar hierdoor vergeet je af en toe een beetje om om je heen te kijken en te zien wat een mooie stad Berlijn toch eigenlijk is! De oorzaak voor deze toeristenweek is dat ik eindelijk de eer had om mijn ouders hier te mogen ontvangen. Ze hadden een klein goedkoop apartementje bij mij in de buurt gehuurd voor 5 dagen. Prima buurtje, maar het huis werd verhuurd door ene “Prinses Hans”, dus je kunt je best voorstellen wat voor gevolgen dit voor de inrichting en de luchtjes in het huis heeft. Maar voor 25 euro per nacht, een prima locatie en een biergarten op de hoek mag je niet al te veel klagen lijk t me zo.
Geluk zit ‘m in die kleine dingen...
Whaha, kennelijk zit geluk ‘m in de kleine dingetjes! Ik begin er namelijk steeds meer van te verzamelen hier.. Hoe langer ik hier vertoef, hoe beter ik hier vertoef. Zoals jullie hebben kunnen lezen in mijn vorige verhaaltjes ben ik hier gelukkig, ben ik gelukkig hier en ben ik hier over het algemeen gelukkiger dan in de bekrompen dorpjes in willekeurige lage landen waarvan ik de naam maar even niet zal noemen. Het ongelofelijk grote nadeel van berlijn is natuurlijk wel dat al mijn fijne vrienden en kennissen hier niet zijn momenteel (en echt, wat begin ik al die bekende vrolijke gezichten te missen onderhand). Ik heb hier zeker leuke mensen leren kennen, maar in nederland gaan er toch waardevolle jaren van vriendfilteren aan vooraf waardoor je op den duur enkel de fijnste vrienden overhoudt die zo dicht tegen je eigen goeie gevoel en gevoel voor humor aan liggen dat je er bijna een traantje door zou laten druppelen! Maar dit gemis wordt gelukkig voor een klein gedeelte eenvoudig goed gemaakt. Door dingen. Zomaar kleine dingen, maar kennelijk o zo grote dingen..
Dublin: fun is strictly prohibited
Ongelofelijk. Ik dacht dat Nederland het meest betuttelde land in de wereld was, met al die bekrompen regeltjes en aangeharkte gristenidealen, maar ik had in mijn stoutste dromen nog niet durven bedenken dat er kennelijk ergens een plekje op de aardkloten ligt waar ze de kunst van het lol beperken nog beter onder de knie hebben dan daar! En nee, die plek ligt niet in de derde wereld of in een oost-afrikaanse dictatuur, die plek ligt gewoon in de buurt, in Dublin. Als je je voor de grap eens voorstelt dat de Christen Unie het volledig voor het zeggen zou hebben, dan stel je je Dublin voor. En geloof me, da’s best effe schrikken… Misschien ben ik inmiddels een beetje verwend door Berlijn, dat begrijp ik best. Maar ik vind het gewoon ronduit kut als mensen mij bij wet vertellen wat ik wel en vooral niet mag doen. Ik snap best dat je mensen een beetje tegen zichzelf moet beschermen, helemaal als het van die losgeslagen ierse alcoholisten zijn, maar om hierdoor het hele vrolijke imago van je land te verloederen? Driewerf zonde. Ierland staat bekend om z’n dikke kroegleven, dus dan verwacht je ook wel dat je lekker je gang kan gaan daar. Maar helaas voor ons mag het niet zo zijn. Een groot deel van mijn negatieve boventoon in dit verhaaltje komt doordat ik bijna blut ben en Dublin simpelweg kneitertjesduur is.
Königinnentag der Arbeit
Hupf Niederlande hupf, lass die leeuw nicht in seine hemdschen stehen! Zelfs op 6,5 uur afstand van Amsterdam deden er scheisshollanders aan Koninginnetag! Maar ik moet zeggen dat ze er hier maar verdomd weinig van bakken allemaal… Nergens een dronken boer te bekennen die luidlallend tegen een politieauto pist met een opblaasknuppel diep in de aars gestoken. Nergens zatte meisjes die al krijsend met shoarmasaus tussen de borstjes struikelen over een eerder gevloerde koorballenvriendin. Nergens een bootje in de gracht dat half gezonken nog net Charly Lownoise en Andre Hazes door de rookmachines weet te knallen. Nee, in Berlijn waren er slechts twee Nederlanders met wilde koninginnedagplannen: Rein en Isabel gingen naar de Ambassade…
En fahr dat rad!
Verdammt noch mal! Potverdrei, wieso die kneiters, und gott verdomm mich van alle kanten!! Alle krankheit auf ein stokje, het fantastische moment is dan toch reindelijk aangebroken: ik heb een (imagineer een opzwepend doch licht erotiserend en zwaar opwindend tromgeroffel)… rrrrrr…..offel…. … FAHRRAD!!!! Jawohl! Fahren wie ein malle, op een rad! Ich rad farh, fahradde, fahrgerad haben sollen können mit nach bei und so weiter! Berlijn is zojuist alweer een paar stevige tikkeltjes plezanter geworden, want hoe kan een mens zich beter thuis voelen in een vreemde stad door met een peukje in de hand en een muziekje op de kneiter stevig een paar rondjes op de trappers te zwengelen! Ik zeg: wie is hier de Berliner?! Jawohl, das bin Ich!! Ganz geil übertoll klasse aha hmm, super!
Ben jij je ei kwijt?
Tijdens ontruimings-werkzaamheden in mijn badkamer heeft Floor een halve eierschil gevonden. Is iemand van jullie deze recentelijk ergens kwijtgeraakt? Hij is halfrond, een beetje beige-achtig met een dun laagje stof aan het oppervlak. Helaas is de inhoud op de een of andere manier verloren gegaan, maar desalniettemin kun je hier nog uren plezier aan beleven. Ik begrijp dat de trotse eigenaar zeer aan dit prachtexemplaar gehecht is, dus ik bewaar hem hier voorlopig nog wel even. Je kunt hem ophalen in mijn container of een berichtje achterlaten in de comments, dan kom ik hem persoonlijk langsbrengen.Tevens vond ik nog een intact ei in mijn groentela, al zou het best eens kunnen dat deze van mij is. Na taxatie op de antiekbeurs stel ik deze ten toon aan het grote publiek. Even geduld nog!
Rein Berlein
Omdat ik een beetje moe werd van het stuk voor stuk kopiëren van alle posts heb ik maar besloten om hier het hele blogje uit die periode onlein te knallen. Ik begrijp namelijk goed dat dit 'dagboekje' lang niet even boeiend is voor iedereen, maar ik vond het toch zonde om zomaar weg te gooien. Een ontzettend lang verhaal dus over een van de mooiste halve jaren uit mijn leventje. Knapp'n!
